ضیافتِ سپیدِ خدا در حیاطِ مدرسه‌ی زندگی؛ وقتی خنده‌ی کودکان، ترجمه‌ی آیه‌ی «رحمت» خداوند متعال می‌شود؛ «کلیدِ تداومِ این نعمت، در قفلِ شُکرگزاری می‌چرخد…»

هُشدارِ لطیفِ برف به اهالیِ ورپشت: «کلیدِ تداومِ این نعمت، در قفلِ شُکرگزاری می‌چرخد…»

رسانه مردمی ورپشت – دیروز، بیست و ششم آذرماه هزار و چهارصد و چهار، تقویم روستای ما یکی از زیباترین برگ‌های خود را ورق زد. پس از مدت‌ها چشم‌انتظاری و دست‌های رو به آسمان، درهای رحمت الهی گشوده شد و دانه‌های مرواریدگونِ برف، خاکِ تشنه‌ی ورپشت را در آغوش گرفتند. اما زیباترین قابِ این روز برفی، نه بر روی درختان و بام‌ها، بلکه در حیاط دبستان شهید اشرفی بسته شد؛ جایی که شور و نشاطِ «آینده‌سازان ورپشت»، سرمای هوا را به گرمای امید تبدیل کرد.

به گزارش خبرنگار ما، تصویر ارسالی از این مدرسه، تنها یک عکس یادگاری نیست؛ بلکه تابلویی زنده از «نشاط مومنانه» است.

در این قابِ تماشایی، معلم و مربی دلسوزی را می‌بینیم که در پیش‌زمینه تصویر، با لبخندی حاکی از رضایت، لحظه‌ی شادی بچه‌ها را ثبت می‌کند. پشت سر او، لشکری از فرشتگان زمینی با کاپشن‌های رنگارنگ زرد و سرمه‌ای و مشکی، در زیر بارش دانه‌های برف، دست‌های کوچکشان را به علامت پیروزی و شادی بالا برده‌اند. چترهای گشوده شده در دستان دانش‌آموزان، گویی نه برای فرار از خیس شدن، بلکه پیاله‌هایی هستند که برای جمع‌آوری رزقِ آسمانی باز شده‌اند. نشستنِ دانه‌های برف بر موها و لباس‌های این کودکان معصوم، تصویری از پاکی روی پاکی را رقم زده است.

تحلیل معرفتی؛ قانونِ ریاضیِ خدا در بارش برف

اما این شادی و این بارش، پیامی فراتر از یک تغییر جوی ساده دارد. به فرموده رهبر معظم انقلاب، جهان بر پاشنه‌ی «سنت‌های الهی» می‌چرخد و یکی از قطعی‌ترینِ این قوانین، قانون «شکر و ازدیاد» است.

خداوند متعال در قرآن کریم، صریح‌ترین فرمول ریاضیِ کائنات را اعلام کرده است:

«لَئِن شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ ۖ وَلَئِن كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذَابِي لَشَدِيدٌ»

(اگر شکرگزاری کنید، قطعاً [نعمت خود را] بر شما می‌افزایم و اگر ناسپاسی کنید، عذاب من سخت است).

بارش برف دیروز، «رحمت ابتدایی» خدا بود؛ اما تداوم آن در زمستان پیش‌رو و سال‌های آینده، مشروط به «شکرانه» ماست.

آیا شکرانه تنها به گفتن «الْحَمْدُ لِلَّهِ» است؟ خیر.

تحلیلگران دینی معتقدند شکرِ برف و باران در روستایی مانند ورپشت، سه رکن دارد:

1. شکر قلبی: باور به اینکه این آب، نه حاصلِ جبهه هوای مدیترانه‌ای، بلکه رزقِ مستقیمِ «رب‌الارباب» است.
2. شکر زبانی: پرهیز از نالیدن از سردی هوا یا گل‌آلود شدن معابر و حمدِ مداوم خدا.
3. شکر عملی (مهم‌ترین رکن): استفاده‌ی درست از منابع آبی. اگر امروز که برف آمد، فردا در مصرف آب اسراف کنیم، یا حقِ همسایه و حق‌آبه دیگران را ضایع کنیم، طبق صریح آیه قرآن، کفران نعمت کرده‌ایم و سنت الهی بر این است که رحمتش را قطع کند.

هشدار و بیدارباش

این برف، یک امتحان بود. خدا نعمتش را نازل کرد تا ببیند اهالی مومن ورپشت با آن چه می‌کنند. مبادا با ناشکری، گناه، و بی‌توجهی به حقوق دیگران، راهِ آسمان را ببندیم. خنده‌های زلالِ دانش‌آموزان دبستان شهید اشرفی در این عکس، پاک‌ترین نوع شکرگزاری است؛ بیایید ما بزرگترها نیز با «اصلاح الگوی مصرف» و «مهربانی با یکدیگر»، کاری کنیم که خدا این سفره‌ی سفید را از روستایمان جمع نکند.

خدایا! به حقِ شادیِ معصومانه‌ی این کودکان در زیر برف، باران رحمتت را بر ما ببار و ما را از «شاکران» حقیقی قرار ده، نه آنان که نعمت را می‌بینند و مُنعم را فراموش می‌کنند.